Kreport > articles > «45 χρόνια στην επικοινωνία», του Τάκη Καλαντίδη, πρόλογος Κ. Γκόμπιας, Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2021

«45 χρόνια στην επικοινωνία», του Τάκη Καλαντίδη, πρόλογος Κ. Γκόμπιας, Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2021

Γράφει ο Αντώνης Παπαγιαννίδης

 Τώρα που, μετά από αρκετά χρόνια έκλειψης από το κέντρο του πολιτικού σκηνικού και από διαδοχικές φάσεις μεταμφίεσης (ως ΚΙΝΑΛ, ως Ελιά, ως Δημοκρατική Παράταξη) το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί ολική – θα δείξει!… – επαναφορά, ένα λεύκωμα που εκ πρώτης όψεως αποτελεί οδοιπορικό ενός ανθρώπου – του Τάκη Καλαντίδη – στον μαγικό κήπο της διαφήμισης/επικοινωνίας, μπορεί να βοηθήσει να ξαναδεί κανείς το πώς οι πολιτικοί σχηματισμοί επιχειρούν να πλησιάσουν τον μέσο άνθρωπο. τον πολίτη, που λέμε. τον ψηφοφόρο, πιο αποφασιστικά.

Μια διαδρομή στην εμπορική διαφήμιση και επικοινωνία (ήδη από την δεκαετία του΄70: ΔΕΠ, Alico, Όμιλος Βασιλάκη, ξενοδοχεία Ηλέκτρα) με ένα στοιχείο άγνοιας κινδύνου – το καταθέτει με φιλόφρονα διάθεση, προλογίζοντας, ο Κώστας Γκόμπλιας – και μια κάποια αθωότητα που χαρίζει θάρρος, ο Τάκης Καλαντίδης είχε το 1981 την πρόκληση/ευκαιρία να μπει στα βαθιά νερά της πολιτικής επικοινωνίας. Αναλαμβάνοντας το δημιουργικό της καμπάνιας του ΠΑΣΟΚ ενόψει των εκλογών της 18ης Οκτωβρίου. Από το στυλιζάρισμα του ήλιου του ΠΑΣΟΚ και την αποτύπωση του κεντρικού συνθήματος/προτάγματος της Αλλαγής «Ο λαός θέλει, το ΠΑΣΟΚ, μπορεί», με ξεδίπλωμα της καμπάνιας σε δεκάδες τομείς (με τις ανάλογες αφίσες) και μέχρι, στην τελική ευθεία προς το 48%, το «Ραντεβού με την ιστορία» γραμμένο στην σελίδα 18 Οκτωβρίου του ημερολογίου. Ο Τ. Καλαντίδης έζησε (και αποτυπώνει σ’ αυτό το βιβλίο/λεύκωμα), όλη εκείνη την αναζήτηση μιας γλώσσας διαφορετικής επικοινωνίας. Βέβαια με την συνολική και καθοριστική καθοδήγηση του Κώστα Λαλιώτη, με συμμετοχή του Παντελή Οικονόμου, κείμενα/ «μετάφραση» συνθημάτων Μάνδρου-Τζεδόπουλου.

Όπως ο ίδιος ο Τ. Καλαντίδης παρατηρεί, ασφαλώς και δεν έφερε η (για την εποχή…) αντισυμβατική εκείνη καμπάνια, με  αφίσες φωτογραφικές μεν και άμεσες αλλά με γεύση λαϊκής ζωγραφικής, την νίκη του 48%. Αλλά συνέβαλε στο να μπει η προσέγγιση αμεσότητας λόγου του ΠΑΣΟΚ στα σπίτια. Όταν, στην συνέχεια, ήρθε η αύρα του΄85 και του «Και τώρα πάλι ΠΑΣΟΚ» μαζί με το «Για ακόμη καλύτερες μέρες», με την αφίσα με την Αννούλα – η οποία ως «κοριτσάκι της αφίσας» ανέβηκε εν συνεχεία στην εξέδρα του Συντάγματος, στα χέρια του Ανδρέα, είχε πλέον στηθεί μια συνολική πλατφόρμα επικοινωνίας.

Η οποία πλατφόρμα – και αυτή ήταν μάλλον η πιο ανηφορική φάση – «κράτησε» και στις τριπλές εκλογές του 1989-90 (με το «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ» να μεταμορφώνεται στο τέλος – ποιος το θυμάται; – σε «Μεταρρύθμιση παντού», στο τέλος). Όλη αυτή η πορεία, με εκφραστικά μέσα που σήμερα φαίνονται ίσως ξεπερασμένα και απόμακρα, μαζί με την αμφιθυμία του λόγου περί Μεταρρυθμίσεων, ή πάλι με την προσπάθεια να βρεθεί μια πειστική(;) προσέγγιση για το ΠΑΣΟΚ απέναντι στα ευρωπαϊκά, θα άξιζε να ξανακοιταχτεί σήμερα απ’ όσους επιχειρούν την επαναφορά του μετά την καταβύθιση των Μνημονίων και την απώλεια επαφής με το εκλογικό/κοινωνικό σώμα.

Ασφαλώς όχι για μια αναπαλαίωση ή επιστροφή στις ρίζες. Αλλά, να!, για την εκ νέου ανακάλυψη του θετικού λόγου, της θετικής προσέγγισης, τρόπων απεύθυνσης στα προβλήματα (και στις προσδοκίες, ακόμη και στα όνειρα) των ανθρώπων.