Kreport > articles > Δημοσιογραφία: Ανταρτοπόλεμος τέλος!

Δημοσιογραφία: Ανταρτοπόλεμος τέλος!

Του Τάκη Καμπύλη

Να το κηρύσσει ο ιδρυτής του Politico  δεν είναι απλό πράγμα. Ο Τζον Χάρις, πριν από 15 χρόνια αποφάσισε να αφήσει τη σιγουριά ενός ειδησεογραφικού κολοσσού, της Washington Post,  για να ιδρύσει το Politico.

Τότε πίστευε ότι ήταν η εποχή της «ατομικής δημοσιογραφίας» (ή δημοσιογραφίας της επιχειρηματικότητας»), δηλαδή  της αναζήτησης φωνών που θα πάρουν πάνω τους –ως άτομα κι όχι ως εκδοτικοί μηχανισμοί- την αλήθεια της πραγματικότητας. Οι πολίτες, έλεγε το νέο αφήγημα του Χάρις,  προτιμούσαν τις προσωπικές δεσμεύσεις απ’ όσους ενημερώνονταν, παρά τις απρόσωπες από,  ήδη, αφερέγγυους εκδοτικούς μηχανισμούς. 

Μάλλον δεν είχε άδικο: Ταυτόχρονα με την κρίση  αξιοπιστίας της αντιπροσωπευτικότητας στις σύγχρονες δημοκρατίες δοκιμάστηκε και η αντοχή των μηχανισμών επικοινωνία της, του Τύπου. Και, έδειξε ότι, απέτυχε: Ζωτικό χώρο στην ατζέντα καθόρισε και καθορίζει το περιεχόμενο των σόσιαλ μίντια.

«Τότε λοιπόν, λέει ο Τζον Χάρις, ήταν η εποχή του ανταρτοπόλεμου». Δηλαδή, να ανακαταληφθεί ο χώρος που άφηναν τα παραπαίοντα μεγάλα, συστημικά, μίντια.   

Ποιος ήταν ο τρόπος; Βάλε ένα ισχυρό, προσωπικό άρθρο απέναντι στον κομφορμισμό και την αυταρέσκεια των συστημικών ρεπορτάζ: Να νιώσει ο αναγνώστης όχι πόσο σπουδαίοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για το μέλλον του, όσο ότι βρίσκεται σε έναν δημόσιο χώρο και ακούει να μιλάνε στη γλώσσα του και  με επιχειρηματολογία που δεν είναι ξένη με την πραγματικότητα, ούτε προσχηματική.

Με λίγα λόγια: Η προσωπική διαβεβαίωση και το ατομικό  κύρος απέναντι στην ισχυρή αλλά απρόσωπη και ήδη πληγωμένη  δέσμευση ενός δημοσιογραφικού μηχανισμού.

Αποδείχτηκε ότι είχε δίκιο: Άνθισαν χιλιάδες διαδικτυακές δημοσιογραφικές φωνές, συμπληρώνοντας η κάθε μία το χώρο που άφηνε η άλλη. Τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Είναι όμως έτσι;

«Όχι», λέει  σήμερα ο Τζον Χάρις.

Οι αποκαλύψεις, όπως τα αλλεπάλληλα  panama papers δεν κατάφεραν να φέρουν την ατζέντα εκεί που νοσεί σήμερα η κοινωνία: Να αναδείξουν το γεγονός ως σύμπτωμα μιας σκληρής πραγματικότητας και να ζητήσουν τη συζήτηση για αυτήν  «όπως είναι κι όχι όπως θα έπρεπε ή θα θέλαμε να είναι». Δηλαδή μια κοινή αλλά επώδυνη συμφωνία.

Κι ένα ακόμη αχίλλειο σημείο της νέας δημοσιογραφικής επιχειρηματικότητας: Μπροστά στην πλημμυρίδα κυρώσεων και αγωγών από ισχυρούς πολυεθνικούς παίκτες, ελάχιστες ανεξάρτητες φωνές θα μπορούσαν να αντέξουν για πολύ δικαστικές και άλλες περιπέτειες.

Ίσως, λοιπόν, να ήρθε η ώρα για ακόμη μία αλλαγή: Ο Χάρις του σημερινού Politico των 1000 εργαζομένων και στις δύο όχθες του Ατλαντικού, καθώς και μερικών δισ. χρηματιστηριακής αξίας,  λέει ότι ήρθε η ώρα ο ανταρτοπόλεμος να γεννήσει  μια νέα συστημικότητα.

Πριν από 15 χρόνια , λίγοι πίστευαν ότι οι νέες  ειδησεογραφικές πλατφόρμες όπως το Politico  θα κατάφερναν να επιβιώσουν. Σήμερα όχι μόνο επιβιώνουν αλλά δείχνουν και τους στόχους τους για την επόμενη δεκαπενταετία: Να γίνουν ισχυροί δημοσιογραφικοί μηχανισμοί και να συναντήσουν άλλους με αντίστοιχα οράματα. Ώστε να μπορέσουν να αντισταθούν στους εκβιασμούς της «αγοράς» και των   διαδικασιών νομικής εξόντωσης αυτόνομων φωνών.

Υποσημείωση: Με αφορμή  συνέντευξη του Τζον Χάρις εδώ