Kreport > articles > Κρίσιμο σταυροδρόμι για ΗΠΑ-Ρωσία

Κρίσιμο σταυροδρόμι για ΗΠΑ-Ρωσία

Όπως ήταν αναμενόμενο οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ απέρριψαν χθες την γραπτή πρόταση που τους απέστειλε η Ρωσία στα τέλη Δεκεμβρίου.  Η Μόσχα ζητά ρητή δέσμευση ότι η Ουκρανία δεν θα γίνει ποτέ μέλος της Ατλαντικής συμμαχίας καθώς και επιστροφή στο στάτους κβο του 1997, δηλαδή αποχώρηση των νατοϊκών δυνάμεων  από τις χώρες που προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ μετά το ’97. Για να κατοχυρωθούν τα παραπάνω το Κρεμλίνο ζητά διμερή Συνθήκη, με την Μόσχα και συμφωνία με το ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με τον Μπλίνκεν η απάντηση των ΗΠΑ περιέχει ένα σοβαρό διπλωματικό προωθητικό μονοπάτι. Αυτό που η Μόσχα  θεωρεί σαν απειλή για τα ζωτικά της συμφέροντα είναι θέμα ουσίας και όχι διατύπωσης. Οι ΗΠΑ αρνούνται να δεχθούν ρητούς περιορισμούς στο δικαίωμα ενός κυρίαρχου κράτους να επιλέγει τις συμμαχίες που επιθυμεί.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα ανάψουν πράσινο φως στο Κίεβο, ούτε ότι θα αγνοήσουν  την Μόσχα.

Θεωρητικά η Ουκρανία θα μπορεί να προσχωρήσει στο ΝΑΤΟ, στην πράξη όμως – και εφόσον αποκατασταθεί αμοιβαία εμπιστοσύνη – θα μπορούσε να υπάρξει μια παρασκηνιακή συμφωνία κυρίων Μπάιντεν –Πούτιν που να δίνει στην Μόσχα τις εγγυήσεις που ζητά.

Τόσο η προσχώρηση ή όχι της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, όσο και η απόσυρση των νατοϊκών δυνάμεων από τις χώρες που προσχώρησαν μετά το 1997,  μπορούν να αντιμετωπισθούν με μια συνολική συμφωνία κυρίων ότι δεν θα συνεχισθεί η διεύρυνση προς Ανατολά , και με δύο επιπλέον συμφωνίες:

-Η πρώτη είναι η αναβίωση της Συνθήκης Σουλτς – Σεβαρντνατζε του 1987  για κατάργηση των πυραύλων μέσου βεληνεκούς στην Ευρώπη από την οποία αποχώρησαν οι ΗΠΑ το 2018 με απόφαση του Τραμπ. Αν αναβιώσει η Συμφωνία τότε παύει να υπάρχει η ανησυχία της Ρωσίας για ανάπτυξη αμερικανικών πυραύλων στα σύνορα με την Ουκρανία.

-Η δεύτερη συνθήκη θα μπορεί να είναι μια επανέκδοση της Συμφωνίας της Βιέννης, που υπεγράφη στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 για την αμοιβαία και ισόρροπη μείωση των Συμβατικών Δυνάμεων στην Ευρώπη μετά από πολυετή σκληρή διαπραγμάτευση.

Υπάρχει η εμπειρία αυτής της μακρόσυρτης διαπραγμάτευσης που μπορεί να οδηγήσει σχετικά σύντομα σε διατυπώσεις που να ικανοποιούν και την Ρωσία και να μην δίνουν την εντύπωση ότι το ΝΑΤΟ υποχώρησε στην τελεσιγραφικού τύπου απαίτηση του Πούτιν.

Λογικά όποια και αν είναι η απάντηση της Μόσχας στην απάντηση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, θα πρέπει να περιμένουμε νέα συνάντηση Μπλίνκεν-Λαβρόφ ή ακόμη και τηλεδιάσκεψη ή συνάντηση διά ζώσης Μπάιντεν-Πούτιν.

Αν τα παραπάνω επιβεβαιωθούν από τις εξελίξεις τότε η εκτόνωση της κρίσης θα παραπέμπει στην κρίση της Κούβας τον Οκτώβριο του 1962.

Τότε η κυρίαρχη εντύπωση ήταν ότι η ΕΣΣΔ μπροστά στην αποφασιστικότητα των ΗΠΑ υποχώρησε ατάκτως.

Τότε κανείς δεν ήξερε ότι στην μυστική εξωθεσμική συνάντηση, με μεσολαβητή τον Ρόμπερτ Κένεντι, ο Τζον Κένεντι και ο Νικήτας Χρουτσόφ είχαν συνάψει μια συμφωνία κυρίων, απόρρητη βέβαια, που προέβλεπε λίγο μετά την απόσυρση των σοβιετικών πυραύλων απόσυρση των αντίστοιχων αμερικανικών από την Τουρκία.

Αυτός ήταν και ο στόχος της Μόσχας που ήταν και ο πραγματικός νικητής  αυτής της παρτίδας σκακιού, που έκανε την ανθρωπότητα να κρατά την αναπνοή της.