Kreport > articles > Από το σκληρό Brexit προς το μαλακό

Από το σκληρό Brexit προς το μαλακό

Μέρα με τη μέρα, ανεξάρτητα κι από τις εξελίξεις στο σήριαλ των κορωνοπάρτυ στην Ντάουνινγκ Στρητ, ο Τζόνσον προβάλλει ως «τελειωμένος» η, για να είμαστε πιο ακριβείς, ως Πρωθυπουργός μιας χρήσεως. Ο Τζόνσον πέτυχε την έγκριση ενός σκληρού Brexit τεσσεράμισι  χρόνια μετά το δημοψήφισμα στο οποίο εγκλώβισε την χώρα του, το κόμμα του και τον εαυτό του ο Κάμερον.

Ο Τζόνσον πέτυχε το σκληρό Brexit αλλά δεν μπορεί ούτε να διαχειρισθεί την υλοποίησή του ούτε διαθέτει μια εναλλακτική στρατηγική για το ρόλο και τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου στους ευρωπαϊκούς και τους παγκόσμιους συσχετισμούς. Έτσι ο διάδοχος  του, που θα πάρει την σκυτάλη σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον, καλείται να  απονευρώσει, να μαλακώσει το σκληρό Brexit.

Ο μονόδρομος: H διασύνδεση της χώρας με την Ενιαία Αγορά και η σύναψη μιας συμφωνίας Τελωνειακής Ένωσης με την Ε.Ε προβάλλουν ως υποχρεωτικός μονόδρομος που, πέραν του αυτονόητου οικονομικού οφέλους, θα αποτρέψουν ανάφλεξη με απρόβλεπτες συνέπειες στη Β. Ιρλανδία και ταυτόχρονα θα είναι μια βαρύνουσα μεταβλητή που θα μπορούσε να πείσει την πλειοψηφία των ψηφοφόρων στην Σκωτία ότι δεν χρειάζονται την απόσχιση από το Ηνωμένο Βασίλειο για να υπάρξει μια λειτουργική σχέση τους με την Ε.Ε.

Οι Εργατικοί: Αν αυτά δεν υλοποιηθούν με τον διάδοχο του Τζόνσον στην ηγεσία των Τόρις και στη Ντάουνινγκ Στρητ, θα επιταχύνουν την επιστροφή των Εργατικών στην εξουσία με πρόωρες εκλογές. Τούτων λεχθέντων, αν τελικά το Ηνωμένο Βασίλειο μεταλλάξει το σκληρό Brexit σε μαλακό, η απίστευτη περιπέτεια της χώρας που άρχισε το 2014 θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια ως εμβληματική περίπτωση πολιτικού αμοραλισμού και  τυχοδιωκτισμού.

Ο πανικός του Κάμερον: Όλα άρχισαν το βράδυ των Ευρωεκλογών του 2014 όταν πρώτο κόμμα στο Ηνωμένο Βασίλειο ανεδείχθη το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου ( UKIP) του ακροδεξιού λαϊκιστή Φαράζ. Πανικόβλητος από την ενδεχόμενη αφαίμαξη της εκλογικής βάσης των Συντηρητικών από τον Φαράζ ο Κάμερον δεσμεύτηκε ότι αν εκλεγεί για δεύτερη πενταετή θητεία θα προκηρύξει δημοψήφισμα για την παραμονή η όχι της χώρας στην Ε.Ε.

Η μοιραία δέσμευση: Ενθαρρυμένος από την απόρριψη της απόσχισης της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, στο τοπικό δημοψήφισμα το φθινόπωρο του 2014, ο Κάμερον έκανε σημαία την δέσμευση  του για  οριστική εκκαθάριση της ευρωπαϊκής διαμάχης που σφράγιζε την Βρετανία μετά την προσχώρηση στην ΕΟΚ των Έξι το 1973, και όχι απλά κέρδισε τις εκλογές του 2015 αλλά διασφάλισε αυτοδύναμη πλειοψηφία και έτσι δεν χρειαζόταν τη συμμετοχή στην κυβέρνηση των Φιλελευθέρων.

Τα δημοψηφίσματα: Με τον αέρα της νίκης στη Σκωτία και στις βουλευτικές εκλογές, ο Κάμερον απερίσκεπτα κι ανεύθυνα προχώρησε σε μια προσχηματική –εικονική επαναδιαπραγμάτευση της συμμετοχής της Βρετανίας στην Ε.Ε και στην συνέχεια προκήρυξε το δημοψήφισμα με την ψευδαίσθηση ότι θα διασφάλιζε μια καθαρή νίκη με περίπατο. Προφανώς είχε ξεχάσει ότι στα δημοψηφίσματα οι ψηφοφόροι σπανίως απαντούν στο ερώτημα που τίθεται, συνήθως επικροτούν η αποδοκιμάζουν αυτόν που το διατυπώνει.