Kreport > articles > Η Αριστερά τώρα! (ή: Ο δρόμος προς την ανασυγκρότηση) του Πέτρου Λινάρδου-Ρυλμόν, Εκδόσεις νήσος, Αθήνα 2019

Η Αριστερά τώρα! (ή: Ο δρόμος προς την ανασυγκρότηση) του Πέτρου Λινάρδου-Ρυλμόν, Εκδόσεις νήσος, Αθήνα 2019

Γράφει ο Αντώνης Παπαγιαννίδης

 Έτσι που τώρα επισπεύδονται οι εξελίξεις στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, με την πρόταση Τσίπρα για εκλογή της ηγεσίας από την βάση (προσοχή! όχι απλώς «του αρχηγού», για να χρησιμοποιήσουμε μια διατύπωση εντελώς άλλου χώρου, αλλά ηγετικών στρώσεων. όχι δε από την υπό ευρεία έννοια «βάση» μελών και φίλων, αλλά από μια δομημένη κομματική βάση) καθώς και για διευκόλυνση της εγγραφής νέων μελών χωρίς την βάσανο των (οχυρωμένων) κομματικών εγκρίσεων, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς μιαν όχι-και-τόσο-απομακρυσμένη στον χρόνο κατάθεση, σχετικά με την ανασυγκρότηση της Αριστεράς από τον Πέτρο Ρυλμόν.

Με θητεία στον ευρύτερο χώρο, από το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, με συνεργασία την «Εποχή» αλλά και πολύ παλιότερα τον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», συνάμα παρατηρητής/αναλυτής αλλά και διαμορφωτής συζήτησης ο Π. Ρυλμόν έβλεπε ήδη από την εποχή της απομάκρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία την ανάγκη να βγουν διδάγματα από τα χρόνια της διακυβέρνησης – στην τομή «ανάμεσα στην υιοθέτηση ενός οράματος και την εκπόνηση ενός προγράμματος» –, με τον τότε εγκλωβισμό στις πελατειακές πρακτικές και την απομάκρυνση από κάθε λογική αναπτυξιακού σχεδιασμού. Ασφαλώς και βλέπει τις δυσχέρειες να καταστρωθεί «ένα σχέδιο για μετάβαση σε κάτι διαφορετικό» από εκείνο που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια, μετά τον άγαρμπο όσο και στρεβλό εξευρωπαϊσμό της ελληνικής πραγματικότητας (η διατύπωση δική μας, όχι του Π. Ρυλμόν) και μετά το πέρασμα του βολικού οδοστρωτήρα των Μνημονίων (ομοίως…). Πλην όμως στην διάγνωσή του θέτει την έμφαση στο πώς «ο κόσμος της εργασίας δεν είναι πλέον η εργατική τάξη των μεγάλων εργοστασίων, αλλά το πλήθος των εξατομικευμένων, ανοργάνωτων μισθωτών. […] που κοινό χαρακτηριστικό έχουν την γνωσιακή και εμπειρική ικανότητα να συνεργαστούν για από κοινού παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών».

Σε αντίθεση με τους «προλετάριους της αριστερής παράδοσης», οι σημερινοί εργαζόμενοι – και, ελληνική ιδιοτυπία, οι ακόμη περισσότεροι αυτοαπασχολούμενοι υπό συνθήκες οριακές ή/και υπο-οριακές (πάλιν η διατύπωση δική μας) χάνουν την ευκαιρία «να πραγματώσουν την πολιτική παρουσία του πλήθους», οπότε «ο κόσμος της εργασίας καταδικάζεται στον κατακερματισμό και την πολιτική αδυναμία». Καταλήγει στην – βαριά σε συνέπειες – συνειδητοποίηση ότι το παλιό πρότυπο κόμματος-συλλογικού διανοουμένου και η σχέση του με τον αλλοτριωμένο εργάτη δεν έχει πλέον λειτουργικότητα. Γι αυτόν, εκείνο που σήμερα προκύπτει ως ανάγκη δεν είναι «ένα κόμμα που να υπερασπίζεται διεκδικήσεις ενός συνόλου εξατομικευμένων και ανοργάνωτων εργαζομένων», αλλά πολύ περισσότερο κάτι που να ανταποκρίνεται «στην γνωσιακή κυρίως ικανότητα να συμμετάσχει στην συγκρότηση κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων».

Διερωτάται κανείς, αν ευρισκόμενος ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε συνεδριακές διαδικασίες, ψηφιακές ή παραδοσιακές, με οποιεσδήποτε καταστατικές διαρρυθμίσεις, θα μπορέσει να αντιληφθεί – και, η μοίρα των κομμάτων!, να μεταπλάσει σε πρακτική – κάτι από αυτήν την συνειδητοποίηση αλλαγής. Που έχει επέλθει. Αν, δηλαδή, είναι να μην χάσει το ουσιαστικό του πολιτικό ακροατήριο σαν άμμο μέσα από τα χέρια. Ιδίως μετά την πολύμηνη πρακτική των αναστολών συμβάσεων εργασίας/των 534 ευρώ, ή των ρυθμίσεων δανείων και των επιδοτήσεων και εγγυήσεων κεφαλαίου κίνησης στα δυο (ήδη) χρόνια της Covid-19, που έκαναν την Κυβέρνηση Ν.Δ. να «ανακαλύψει» τον μετα-Κεϋνσιανισμό.

Δεν χρειάζεται, όπως λέει προλογικά ο Θόδωρος Παρασκευόπουλος, να συμφωνεί κανείς με τις απαντήσεις που προσάγει ο Πέτρος Ρυλμόν για να προσεγγίσει αυτό το βιβλίο ως μια κατάθεση σημαντική, ως αρχή αναστοχασμού. Αξίζει πάντως «να το μελετήσεις με το μολύβι στο χέρι». [Μένει να διερευνηθεί αν, στον ΣΥΡΙΖΑ του 2022, αυτή η τεχνική της ανάγνωσης διατηρείται].