Kreport > articles > Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές: Μια καμπή και ένα κενό (25/1)

Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές: Μια καμπή και ένα κενό (25/1)

Του Γιώργου Σεφερτζή

Έχοντας χάσει τον τελευταίο μήνα τέσσερις ολόκληρες μονάδες σε δημοτικότητα, ο Εμμανουέλ Μακρόν φαίνεται να πληρώνει ακόμα το τίμημα της επίθεσής του στους ανεμβολίαστους συμπατριώτες του και τις συνέπειες που γίνονται όλο και πιο αισθητές κατόπιν της συνεχούς ανόδου των τιμών σε όλα τα καταναλωτικά και όχι μόνον προϊόντα. 

Ταυτόχρονα αρχίζει να πιέζεται όλο και συχνότερα από εκείνους τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ενός ενδεχόμενου δημοσιονομικού εκτροχιασμού εξ αιτίας των γενναίων αποζημιώσεων που η γαλλική κυβέρνηση έδωσε και θα συνεχίσει να δίνει σε εργαζόμενους και επιχειρήσεις που πλήττονται από τα περιοριστικά μέτρα εναντίον της πανδημίας.

Την ανησυχία των τελευταίων πολλαπλασιάζει, εξάλλου, η προοπτική του προαναγγελθέντος για το τέλος του χρόνου περιορισμού της ποσοτικής χαλάρωσης από την πλευρά της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας.

Πρόκειται για μια πίεση που εκ των πραγμάτων ενισχύει την θέση της Βαλερί Πεκρές, της υποψήφιας των φιλελευθέρων Ρεπουμπλικανών, που έχει ήδη προτείνει περικοπή δημοσίων δαπανών, κατάργηση 200000 περίπου θέσεων δημοσίων υπαλλήλων και ταυτόχρονα αύξηση κατά 10% των κατώτερων μισθών.

Παραταύτα, η τελευταία δεν ανακτά προσώρας την δυναμική που στα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου την είχε φέρει δεύτερη πίσω από τον Μακρόν στην κούρσα των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Τώρα έχει μεν ισοφαρίσει στην ίδια θέση την υποψήφια της Εθνικής Συσπείρωσης Μαρίν Λεπέν, δεν δείχνει όμως να επωφελείται από την κάμψη της δημοτικότητας του Προέδρου Μακρόν ούτε από την επιδείνωση του κοινωνικού κλίματος εξ αιτίας της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών.

Αντιστρόφως η Μαρίν Λεπέν βελτιώνει όλο και περισσότερο την εικόνα της παίζοντας το χαρτί της πατριωτικής ευαισθησίας και της πολιτικής υπευθυνότητας.

Ωστόσο είναι σχετικά πολύ νωρίς για την εξαγωγή προγνωστικών συμπερασμάτων. Τέτοια εποχή στις εκλογές του 2017 ο υποψήφιος της κεντροδεξιάς Φρανσουά Φιγιόν έψαχνε και αυτός τρόπους να επιταχύνει τους προεκλογικούς ρυθμούς του και να δημιουργήσει μια ευνοϊκή παράσταση νίκης. Όταν στην συνέχεια άρχισε να καλπάζει προς αυτήν, ενεπλάκει στην γνωστή εποινική υπόθεση που τελικά έμελλε να τον καταστρέψει ηθικά και πολιτικά.

Άλλωστε η Πεκρές διανύει ακόμα το μάλλον εσωστρεφές στάδιο της οργάνωσης του επιτελείου της, του συντονισμού των υπαρχηγών της και του προγραμματισμού της εκστρατείας της υπό συνθήκες συνεχιζόμενης πανδημίας.

Από αυτήν την άποψη μάλιστα δεν είναι μικρή η επιτυχία που κατέγραψε την περασμένη Παρασκευή με την εγκάρδια συνάντηση που έκανε με τον Λωράν Βωκιέ, τον πρώην επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών. Είχε διαχωρίσει την θέση της από τον τελευταίο κατηγορώντάς τον για “υπερδεξιά απόκλιση” και είχε αποχωρήσει από το κόμμα της επειδή είχε πάρει πολύ δεξιά στροφή. κλίση.

Με την διαβεβαίωση του Βωκιέ ότι εφεξής θα στεκόταν στο πλευρό της, η Πεκρές τουλάχιστον αντιστάθμισε την απώλεια του δυναμικού Γκυγιώμ Πελτιέ, που προσχώρησε προ ημερών στον Ερίκ Ζεμμούρ αναλαμβάνοντας μάλιστα κεντρικό ρόλο στην προεκλογική του εκστρατεία.

Στο Ζεμμούρ προσχώρησαν ακόμα δυο πρωτοκλασάτα στελέχη της Λε Πεν. Ο ευρωβουλευτής Ζεράρ Ριβιέρ της Εθνικής Συσπείρωσης και ο παλιός κοινοβουλευτικός Ζιλμπέρ Κολλάρ. Παραταύτα στις δημοσκοπήσεις ο ακροδεξιός Ερίκ Ζεμμούρ παραμένει καθηλωμένος στην περιοχή του 12-13%, ενώ την ίδια ώρα στην Αριστερά τα πράγματα παραμένουν συγκεχυμένα.

Ο Αρνώ Μοπντμπούργκ, πρώην Υπουργός Οικονομικών του Ολάντ αποχώρησε από την προεκλογική κούρσα απογοητευμένος από τις δημοσκοπικές επιδόσεις του. Η Κριστίν Τομπιρά, επίσης πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης του Ολάντ, μπήκε μεν για τα καλά στην κούρσα χωρίς όμως να κάνει την διαφορά ούτε από την Αν Ινταλγκό, την σοσιαλίστρια Δήμαρχο του Παρισιού και επίσημη υποψήφια του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ούτε για το σύνολο της Αριστεράς που δεν ξεπερνά πλέον το 20% με τον νεο-κομμουνιστή Ζαν-Λυκ Μελανσόν να συγκεντρώνει μόνος του το 50% των δυνάμεων της και τον Ζαντό των οικολόγων να μαζεύει ένα άλλο 8% περίπου.

Έτσι η περασμένη εβδομάδα έκλεισε με τον Μακρόν να προηγείται με 25,3% ακολουθούμενος από την Λε Πεν και την Πεκρές που συγκεντρώνουν από 17% η κάθε μια και τον Ζεμμούρ σε απόσταση τεσσάρων μονάδων από τις δυο προηγούμενες υποψήφιες της Δεξιάς.

Έντεκα εβδομάδες πριν από τον πρώτο γύρο των εκλογών του προσεχούς Απριλίου ο Πρόεδρος Μακρόν φαίνεται, παρόλα αυτά, να βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο με την δημοτικότητά του να καταγράφει την μεγαλύτερη πτώση από τον περυσινό Μάρτιο και δυο σοβαρά προβλήματα να αποτελούν εμπόδιο στον δρόμο προς την επανεκλογή του. 

Το πρώτο είναι ότι μαζί με την προεξοφλούμενη λήξη του πανδημικού συναγερμού λήγει και η περίοδος χάριτος που απολάμβανε διαχειριζόμενος την υγειονομική κρίση.

Το δεύτερο είναι ότι μεταξύ των εργατών και των νέων 18-24 ετών η δημοτικότητά μειώθηκε στο ίδιο διάστημα κατά 11 και 7 μονάδες αντιστοίχως (δημοσκόπηση της Ifop για την JDD του περασμένου Σαββάτου 22 Ιανουαρίου).

Το εντυπωσιακότερο, ωστόσο, όλων είναι ότι η πολύκροτη εμφάνισή του ως Προεδρεύοντος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου την προηγούμενη Τρίτη πέρασε ως μηδέποτε  γενόμενη.

Το ακόμα εντυπωσιακότερο είναι ότι, ενώ η μοναδική πυρηνική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης βαδίζει προς τις κρισιμότερες ίσως εκλογές της πρόσφατης ιστορίας της, τα μεγάλα γεωπολιτικά θέματα λάμπουν δια της απουσίας τους αφήνοντας ένα παράδοξο(;) κενό στον προεκλογικό διάλογο.

Και αυτό την ώρα που κοντά στα σύνορα των 27 χτυπούν τα τύμπανα του ρωσο-ουκρανικού πολέμου. Όπως λέει ο Μπερνάρ- Ανρί Λεβύ (βλ. συνέντευξη στο L’ Express της 23ης Ιανουαρίου) χωρίς κανένας από τους διεκδικητές της Προεδρίας της Γαλλικής Δημοκρατίας να ασχολείται, ο κόσμος βαδίζει προς την πλήρη αταξία.

Αν ο Πούτιν εισβάλει στην Ουκρανία, ποιος θα εμποδίσει τον Ξι Τζινπίνγκ να εισβάλει στην Ταϊβάν και ποιος τον Ερντογάν να προωθήσει τα πιόνια του στον ιστορικό χώρο της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; αναρωτιέται ο Γάλλος φιλόσοφος.

Εντούτοις ο Πρόεδρος Μακρόν, αποτελώντας την εξαίρεση, θα επιμείνει κατά πάσα πιθανότητα  να θέτει τα διεθνή και πολλώ μάλλον τα ευρωπαϊκά ζητήματα στο επίκεντρο της προεκλογικής ατζέντας του.

Ήδη οι οργανώσεις του κόμματός του, με τα μέλη τους ντυμένα στα μπλε της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρχισαν, τρεις ημέρες μετά την ομιλία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να εορτάζουν τις “24 ώρες για την Ευρώπη” διαδηλώνοντας το περασμένο Σάββατο υπέρ της γαλλικής προεδρίας και των στόχων της. 

Είναι προφανές ότι τελούντες εν αναμονή της επίσημης ανακοίνωσης της υποψηφιότητας του απερχόμενου Προέδρου, θα προσπαθήσουν με το σύνθημα “πέντε επιπλέον χρόνια για τους Γάλλους” να μετατρέψουν την υπόθεση της ευρωπαϊκής ενοποίησης σε κύριο εκλογικό διακύβευμα.

Στην πραγματικότητα, όπως σημείωνε η Liberation στι φύλο της της 23ης Ιανουαρίου, το “ζήτω η Ευρώπη”, που φώναζαν οι μακρονιστές, υπονοεί σιωπηρά ” πολλά έτη για τον Πρόεδρό μας”.

Είναι αλήθεια ότι η αναβίωση του δίπολου ευρωπαϊστές v/s ευρωσκεπτικιστές είναι μια συνταγή που δοκιμάστηκε και πέτυχε το 2017. Όπως είναι αλήθεια ότι για την εκλογική στρατηγική του Μακρόν αυτή η συνταγή συνιστά έναν δόκιμο τρόπο να χτυπήσει με έναν σμπάρο και τα τρία αντιπολιτευόμενα τριγώνια.

Γιατί εάν είναι ολοφάνερο ότι στο στρατόπεδο των ευρωσκεπτικιστών βρίσκονται και ο φανατικός Ζεμμούρ και η διαλλακτικότερη πλέον Λε Πεν, η απόπειρα να συμπεριληφθεί στο ίδιο μπλοκ και η κεντροδεξιά Πεκρες θα έχει για τον Μακρόν το πλεονέκτημα της μονοπώλησης των φιλοευρωπαϊκών ψηφοφόρων.

Η αριστερά που λίγο ως πολύ απευθύνεται στην ίδια δεξαμενή, δεν αντιπροσωπεύει για τον Μακρόν παρά ένα πρόβλημα δεύτερου γύρου. Ενόψει του πρώτου, αντιθέτως, η γκωλική ατζέντα της Πεκρές, με την έμφαση που δίνει στα θέματα της εθνικής αυτονομίας της γαλλικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, μπορεί να γίνει ιδιαίτερα και εκ του ασφαλούς ελκυστική για τα ανώτερα αστικά στρώματα που μέχρι σήμερα ομνύουν στο όνομα του Γάλλου Προέδρου.