Kreport > Uncategorized > Γιατί η Τουρκία φοβάται την αποκλιμάκωση;

Γιατί η Τουρκία φοβάται την αποκλιμάκωση;

Αν υπάρξει θεσμικά διαρθρωμένη συνύπαρξη και συνεργασία της Ρωσίας με τις ΗΠΑ και την Δύση, όλοι όσοι έχουν επενδύσει στην μόνιμη αντιπαλότητα της Ουάσιγκτον και της Μόσχας θα δουν τις γεωπολιτικές τους μετοχές να υποτιμώνται.

Η Πολωνία , οι τρείς Βαλτικές αλλά και οι τυπικά ακόμη ουδέτερες Σουηδία και Φιλανδία δεν θα εισπράξουν μόνον γεωπολιτική υποτίμηση αλλά θα δουν να μειώνεται το ειδικό τους βάρος στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς συνολικά.

Ο πιο  μεγάλος χαμένος από τον τερματισμό της τριακονταετούς αντιπαράθεσης Ουάσιγκτον και Μόσχας θα είναι δίχως αμφιβολία η Τουρκία του Ερντογάν ό οποίος εδώ και μια και πλέον δεκαετία ελίσσεται όχι πάντα επιτυχώς ανάμεσα στις συγκρουόμενες στοχεύσεις των δύο Υπερδυνάμεων.

Εδώ και καιρό παρά το βαρομετρικό χαμηλό που κυριαρχεί στις διμερείς σχέσεις Ουάσιγκτον Μόσχας, η Τουρκία με  τον αχαλίνωτο και μικρομέγαλο ανταγωνισμό της έχει κατορθώσει το ακατόρθωτο, να αποτελεί ένα κοινό παρονομαστή δυσαρέσκειας των ΗΠΑ και της Ρωσίας στη Συρία, στη Λιβύη, τον Καύκασο αλλά και στην Ουκρανία.

Με εξαίρεση σύντομα διαλλείματα και παρενθέσεις, εδώ και τρείς αιώνες η Οθωμανική Αυτοκρατορία και στην συνέχεια η Τουρκία κινούνται ανάμεσα σε δυο δυναμικές:

Πρώτη: Την συνεχή κάθοδο και επέκτασης της Ρωσίας προς νότο από τα μέσα του 18ου αιώνα και μετά, όταν η Μεγάλη Αικατερίνη  έθεσε υπό ρωσικό έλεγχο την βόρεια ακτογραμμή της Μαύρης Θάλασσας -μια κίνηση που πυροδότησε τον ρωσικό επεκτατισμό προς τα Βαλκάνια αλλά και προς την Μεσόγειο μέσω του ελέγχου των Στενών.

Δεύτερη: Την αντίδραση της κύριας ναυτικής δύναμης, δηλαδή της Μεγάλης Βρετανίας και στην συνέχεια των ΗΠΑ, που στηρίζουν πλήρως και σταθερά την Οθωμανική Αυτοκρατορία και στην συνέχεια την Τουρκία, ως φράγμα ανάσχεσης του ρωσικού επεκτατισμού.

Όταν το 1989-91 κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός και διαλύθηκε η ΕΣΣΔ, η Τουρκία, που μαζί με την Νορβηγία ήταν οι μόνες χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ που είχαν σύνορα με την διαλυθείσα χώρα, αναζήτησε την παράταση της στρατηγικής της υπεραξίας για τη Δύση, κυρίως μέσω της εμπλοκής της στις συγκρούσεις που ακολούθησαν στα Βαλκάνια και στον Καύκασο.

Ο Οζάλ από το 1991 μίλησε για μια τουρκική ζώνη επιρροής που θα ξεκινά από την Αδριατική και θα φθάνει στο Σινικό Τείχος.

Για πρώτη φορά τους τελευταίους τρείς αιώνες η Τουρκία στην περίπτωση συνολικής εκκαθάρισης των διαφορών ΗΠΑ-Ρωσίας θα βρεθεί με τις γεωπολιτικές μετοχές της τόσο χαμηλά ώστε να κινδυνεύουν να τεθούν εκτός διαπραγμάτευσης.

Τα πρόσφατα γεγονότα στο Καζακστάν με την Ρωσία να πραγματοποιεί σύντομη εισβολή με την ανοχή αν όχι την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ, ήταν ένα μήνυμα προς δύο κατευθύνσεις:

-Προς την Κίνα που προσπαθεί  με κάθε δυνατό τρόπο να εξυφάνει πολλαπλά επίπεδα αλληλεξαρτήσεων με τις χώρες της πρώην σοβιετικής  Κεντρικής Ασίας.

-Προς την Τουρκία που ονειρεύεται μετά την επαναδραστηριοποίηση της Ένωσης Τουρκικών Κρατών να ιδρύσει τουρκικό  ΝΑΤΟ.

Υποσημείωση: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Μεγάλος Ασθενής, κατόρθωσε να παρατείνει την ζωή της όλο τον 19ο αιώνα αξιοποιώντας την αντιπαλότητα Βρετανίας-Ρωσίας. Όταν στις αρχές του 20ου αιώνα συμμάχησαν το Λονδίνο και η Αγία Πετρούπολη, η Ιταλία άρπαξε το 1911-12 την Λιβύη και τα Δωδεκάνησα και, αμέσως μετά, ο πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος τερμάτισε την οθωμανική παρουσία σε ευρωπαϊκό έδαφος.