Kreport > Uncategorized > Η εξαέρωση της γαλλικής Αριστεράς

Η εξαέρωση της γαλλικής Αριστεράς

Το ΚΚ Γαλλίας δεν ανήκει στην Αριστερά αλλά στην Ανατολή είχε πει ο ηγέτης των Σοσιαλιστών και Πρωθυπουργός Γκι Μολέ στα μέσα της δεκαετίας του 50. Σήμερα η Γαλλική Αριστερά δεν είναι στην Ανατολή αλλά μάλλον ούτε και στην ίδια τη Γαλλία.

Η Αριστερά δεν είναι και δεν θα είναι για το ορατό μέλλον παρούσα στο δεύτερο γύρο της Προεδρικής Εκλογής στην Γαλλία καθώς τόσο το 2017, όσο και το 2022 η μάχη για το Μέγαρο των Ηλυσίων διεξάγεται μεταξύ Δεξιάς, σκληρής Δεξιάς και Ακροδεξιάς.

Η υποψηφιότητα της Τομπιρά ήλθε  να επιβεβαιώσει ότι η πολυδιάσπαση του πολιτικού χώρου που κάλυπταν από την εποχή του Λαϊκού Μετώπου το 1936 αλλά και του Κοινού Προγράμματος το 1972 δεν είναι συγκυριακή αλλά η άδοξη κατάληξη μιας μεγάλης αντίφασης.

Το 1958 στο Συνέδριο του SPD στο Μπαντ Γκόντεσμπεργκ κοντά στην Βόννη το πιο παλιό αριστερό κόμμα της Ευρώπης εγκατέλειπε κάθε αναφορά στον μαρξισμό και αποδεχόταν την οικονομία της αγοράς σε μια κίνηση που εναρμόνιζε το όραμα με τις πραγματικές δυνατότητες πολιτικών μείωσης των κοινωνικών  ανισοτήτων.

Δεκατρία χρόνια μετά, το 1971, στο προάστιο του Παρισιού Επινέ ο Μιτεράν εκλεγόταν Γενικός Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος που είχε επανιδρυθεί το 1969.

Το 1972 Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές και Ριζοσπάστες της Αριστεράς υπέγραφαν το κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Ο στόχος της συμμαχίας δεν ήταν ούτε η αντιφασιστική συσπείρωση ούτε η εθνική απελευθέρωση. Για πρώτη φορά μετά το 1917 Κομμουνιστές και Σοσιαλιστές συνέταξαν έναν μακρύ κατάλογο εθνικοποιήσεων που θα κλείδωναν ως μη αντιστρέψιμη πορεία την Ρήξη με τον Καπιταλισμό όπως την προσδιόρισε ο ίδιος ο Μιτεράν.

Η Αριστερά κέρδισε τις Εκλογές του 1981 ,ο Μιτεράν έγινε Πρόεδρος και η κυβέρνηση είχε για πρώτη φορά μετά το 1947 κομμουνιστές υπουργούς. Η ρήξη με τον καπιταλισμό πάγωσε τη άνοιξη του 1983 στο όνομα της σταθεροποίησης της Οικονομίας και ένα χρόνο μετά το 1984 εγκαταλείφθηκε πλήρως στο όνομα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της ειδικής σχέσης με την  Δυτική Γερμανία.

Τα χρόνια κυλούσαν και οι Σοσιαλιστές υπέγραφαν την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη και την Συνθήκη του Μάαστριχτ χωρίς όμως , με εξαίρεση τον Ροκάρ,  ένα γαλλικό Μπαντ Γκόντεσμπεργκ που θα προσάρμοζε την προγραμματική τους ταυτότητα με τα πραγματικά περιθώρια άσκησης κοινωνικών  πολιτικών στην σκιά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της παγκοσμιοποίησης.

Στην εξουσία στις περιόδους 1981-6,, 1988-93 ,1997-2002 και 2012-17 η Αριστερά δεν μπόρεσε  να εναρμονίσει μα ρητορική ρήξης και ανατροπής με τα πενιχρά η και ανύπαρκτα περιθώρια άσκησης κοινωνικών πολιτικών. Η αξιοπιστία της συρρικνώθηκε και έτσι το 2017 δεν υπέστη απλά στρατηγική ήττα αλλά εξαέρωση.