Kreport > Uncategorized > Η διαρκής απουσία της Ευρώπης

Η διαρκής απουσία της Ευρώπης

Ανάλυση του KReport

Από την Γιουγκοσλαβία το 1991 μέχρι και την σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας από το 2014 μέχρι σήμερα ο συντάκτης που καλύπτει τις συγκρούσεις της μεταψυχροπολεμικής επαφής λίγο πριν στείλει το κείμενο του θα μπορούσε να προσθέσει μια πανομοιότυπη παράγραφο που θα επισημαίνει την απουσία της θεσμικής Ευρώπης.

Οι προσπάθειες για εκτόνωση στην κρίση της Ουκρανίας ξεκίνησαν σε διμερές επίπεδο προχθές  στην Γενεύη, συνεχίζονται σήμερα στις Βρυξέλλες στο πλαίσιο του Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας και μεθαύριο Πέμπτη στην Βιέννη στο πλαίσιο του ΟΑΣΕ. Ούτε η Μόσχα ,ούτε η Ουάσιγκτον ευθύνονται για την απουσία της Ε.Ε οι αρμόδιοι θεσμοί της οποίας δεν διεκδίκησαν παρουσία και μάλλον είναι ικανοποιημένοι που καμιά εμπλεκόμενη πλευρά δεν ζήτησε την συμμετοχή της.

Οι αιτίες της διαρκούς απουσίας της θεσμικής Ε.Ε από την διαχείριση κρίσεων είναι τρεις:

Πρώτον πολιτικοί, καθώς η Ε.Ε των 27 είναι πολυδιασπασμένη ως προς την αντιμετώπιση της Ρωσίας, διασπάσεις που ξεκινούν από τη διαφοροποίηση Γερμανίας και Γαλλίας και φθάνουν στο άτυπο βέτο στην εξομάλυνση των σχέσεων με τη Μόσχα που θέτουν η Πολωνία κι οι τρείς Βαλτικές Χώρες.

Δεύτερον θεσμικοί, καθώς η παρέμβαση δεν προϋποθέτει μόνον σύγκλιση απόψεων αλλά και θεσμικά όργανα που δεν θα συντονίζουν διιστάμενες προσεγγίσεις αλλά α λειτουργούν στην λογική της ομοσπονδιακής μετεξέλιξης.

Τρίτον, γιατί είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει διπλωματική αξιοπιστία χωρίς την απαιτούμενη κατά περίπτωση δυνατότητα αποτροπής.

Προφανώς ανάμεσα σε αυτούς που θρηνούν για την απουσία της Ε.Ε βρίσκονται και οι αδιαπραγμάτευτοι οπαδοί της εθνικής κυριαρχίας, που ανατριχιάζουν και μόνο στην σκέψη κατάργησης της ομοφωνίας και αντικατάστασή της από ενισχυμένη πλειοψηφία στη λήψη αποφάσεων που αφορούν την εξωτερική πολιτική -στις οποίες περιλαμβάνεται η διαχείριση κρίσεων.

Η απουσία της θεσμικής Ευρώπης από την διαχείριση κρίσεων επί ευρωπαϊκού εδάφους είναι η δεύτερη ηχηρή διάψευση των μεγάλων προσδοκιών που είχαν διαμορφωθεί μετά το Μάαστριχτ.

Η πρώτη ήταν η διάψευση των αγορών, που  είχαν πιστέψει  ότι η υιοθέτηση του ευρώ αποκλείει το ενδεχόμενο χρεωκοπίας μιας χώρας μέλους -μια παραδοχή που αποδόμησε η Μέρκελ μαζί με τον Σαρκοζί, στην ολέθρια Συμφωνία της Ντοβίλ, τον Οκτώβριο του 2010.