Kreport > Uncategorized > Το life style του ανορθολογισμού

Το life style του ανορθολογισμού

Του Τάκη Καμπύλη

«Ιερέας είναι εκείνος που μπορεί να δικαιολογήσει γιατί απέτυχε ο χορός της βροχής αλλά και γιατί πρέπει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στο θεό ακόμη κι αν φαίνεται να μην ακούει καμία από τις προσευχές μας.(…) Και οι επιστήμονες ξέρουν να στρογγυλεύουν τις γωνίες και να παραποιούν στοιχεία, αλλά στο τέλος το χαρακτηριστικό της επιστήμης είναι  να παραδέχεται την αποτυχία και να δοκιμάζει διαφορετικούς δρόμους. Αυτός είναι ο λόγος που οι επιστήμονες μαθαίνουν τελικά να φτιάχνουν καλύτερα φάρμακα ενώ οι ιερείς και οι γκουρού μαθαίνουν μόνο να φτιάχνουν καλύτερες δικαιολογίες».

Μια χαρά τα λέει ο Χαράρι («21 μαθήματα για τον 21ο  αιώνα» εκδόσεις Αλεξάνδρεια) αλλά γιατί οι κάθε είδους «ιερείς» και «προφήτες» δείχνουν να ελκύουν όλο και περισσότερους; Γιατί ο ανορθολογισμός γίνεται life style;

«Να είσαι ο εαυτός σου». Ίσως κάπου εκεί να παρερμηνεύτηκαν όλα. Και να οδήγησαν σε μια αυθαίρετη ερμηνεία των πραγμάτων ανάλογα με το  μέχρι που φτάνει το χέρι –και το υπόβαθρο- του καθενός. Πάντα συνέβαινε, μόνο που τώρα μέσα από τη δυνατότητα έκφρασης στα σόσιαλ απέκτησε μια νομιμοποιητική λάμψη. «Μου έκαναν τόσα λάικ και θα μου πει εμένα ο κάθε γιατρουδάκος που δεν τον ξέρει η μάνα του;».

Υποστηρίζουν ότι είναι οι  «εκτός συστήματος».

Όμως ξαφνικά το «εκτός συστήματος» απέκτησε  τη μορφή μιας παράλληλης κοινωνίας , με την αγορά της, τα μίντιά της, τις ελίτ της , τους γκουρού της, το life style της, ακόμη και το «σύνταγμά» της και τους «φρουρούς» του. Και διεκδικεί να γίνει ένα παράλληλο σύστημα. Ότι θέλεις μπορείς να είσαι στο φουμπου γιατί όχι και στην κανονική ζωή;

«Αγανακτισμένοι», «Κίτρινα γιλέκα»,  πολιορκητές του Καπιτωλίου, πολλοί αντιεμβολιαστές  και  κάθε είδους ζηλωτές έχουν χτίσει σε μια κοινή βάση: Στο life style του «ψόφα!» -αδιακρίτως.

Πώς έγινε αυτό, ιδίως στις χώρες της  Δύσης όπου ο διαρκής αγώνας εδώ και χρόνια να περιληφθούν όλο και περισσότεροι στο «σύστημα» (δηλαδή  στη συνθήκη ασφάλειας, ισότητας  και ελευθερίας) έχει οδηγήσει  σήμερα  στην απελευθερωτική  ανατροπή σε  ζητήματα  όπως το φύλο, η καταγωγή, η οικογένεια κλπ;  Κι όπου, στο θέμα μας, ο γιατρός να μπορεί να είναι ανεμβολίαστος, όπως και ο παπάς, όπως και ο αστυνομικός, ο δάσκαλος, ο δημόσιος υπάλληλος;

Λοιπόν,  τι ενώνει τον χούλιγκαν αντιεμβολιαστή με τον ασκητή του Αγίου Όρους; Ή τη δασκάλα της γιόγκα με τον άνεργο  πτυχιούχο; 

Πολλοί υποστηρίζουν, ίσως και να έχουν δίκιο, πως στο βάθος υπάρχει φόβος.

Ανεξήγητος φόβος: Ακόμη και σεισμοί και πλημμύρες μπορούν  να είναι αποτελέσματα των σκοτεινών σχεδίων του συστήματος. Οτιδήποτε ανατρέπει το στάτους κβο είναι  τουλάχιστον ύποπτο. Και ο στόχος είναι συγκεκριμένος, προσωπικός: Εσύ, εγώ.

Ή και λογικός φόβος: Πολλοί φοβούνται  ότι οι (οικονομικές) ελίτ όχι μόνο απεργάζονται σχέδια εναντίον τους, αλλά το χειρότερο, στο κοντινό μέλλον ίσως και να μην τους χρειάζονται καν. Δεν υπάρχει χώρος, όλο και περισσότεροι θα περισσεύουν. Ο  αγώνας για πολλούς να μείνουν παρόντες, ενεργοί «εντός συστήματος», γίνεται όλο και πιο δύσκολος, γίνεται δια βίου. 

Αυτό το patchwork των κατά φαντασία ή θέσει «εκτός», τόσο ετερογενές, αλλά όλο πιο σκοτεινό ως προς τις διαθέσεις του, δείχνει ότι θα είναι ένα  μεγάλο ζήτημα των επόμενων χρόνων, η ώρα του λογαριασμού για τις σύγχρονες δημοκρατίες.