Kreport > Uncategorized > Τα ίχνη των ξένων

Τα ίχνη των ξένων

Του Τάκη Καμπύλη

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στα ελληνοαλβανικά σύνορα υπήρχε ένα πέρασμα (λίγα χιλιόμετρα από την Κακαβιά) που συγκέντρωνε τις προτιμήσεις πολλών από τους χιλιάδες που πέρασαν παράνομα τα σύνορα. Ένας από τους λόγους της προτίμησης είναι ότι λίγο πριν την ελληνική μεθόριο υπήρχε ένας μεγάλος κάθετος βράχος με λείες επιφάνειες. Εκεί όσοι περνούσαν στην Ελλάδα  άφηναν το τελευταίο τους ίχνος, πριν από το άγνωστο μπροστά τους: Έγραφαν ή χάραζαν στον βράχο την ημερομηνία εισόδου, το όνομά τους και την περιοχή απ’ όπου κατάγονταν. 

Είχε δημιουργηθεί ένα είδος αρχείου, η καταγραφή της ελπίδας  ότι τα ίχνη τους θα παραμείνουν ζωντανά  -τελευταία ασπίδα σε κάθε πιθανό απρόβλεπτο στη νέα τους ζωή.  Ήταν τα χρόνια που όταν έλιωναν τα χιόνια στα βουνά των συνόρων, αλλά και νοτιότερα, έβγαιναν στο φως του ήλιου πτώματα και σκελετοί.

Η καταγραφή, κάπου, έστω και σε βράχο, ήταν και είναι το έσχατο καταφύγιο των όπου γης ακαταχώριστων. Δεν υπάρχει μετανάστης απ’ όποιο σημείο του πλανήτη κι αν ξεκίνησε που δεν φρόντισε να  ενημερώσει κάποιον έμπιστό του για τους σταθμούς του μεγάλου ταξιδιού. Μια τελευταία προσπάθεια να σχεδιάσει το μέλλον του πριν  του στερήσουν κι αυτή τη δυνατότητα οι συνθήκες μετανάστευσης. Και μια χαραμάδα αναζήτησής του αν, ανάμεσα στους σταθμούς,  χαθούν τα ίχνη του.

Είναι διπλά άτυχοι αυτοί που χάνονται στη θάλασσα. Καταπίνει τα ίχνη τους και αφήνει κάθε ενδεχόμενο να μετεωρίζεται ανάμεσα στο τελεσίδικο και στην προσδοκία. Χιλιάδες πίσω τους δεν ξέρουν αν πρέπει να πενθήσουν  ή να ελπίζουν. Έτσι, πολλοί λησμονήθηκαν και λησμονούνται σε κάθε ναυάγιο, χιλιάδες. Ο θάνατός τους δεν καταγράφεται επίσημα, ίσως και ποτέ,  όσα κι αν υποδηλώνει η λέξη «αγνοούμενος».

Όσο για τον βράχο/αρχείο στα ελληνοαλβανικά σύνορα, κι αυτόν τον κατάπιε μια άλλη θάλασσα: Της οργής εκείνων που πήραν ασβέστη και σφυριά και καλέμια και έσβησαν, πριν μερικά χρόνια,  τα ίχνη των ξένων.