Kreport > Uncategorized > Η σύγκλιση δεξιάς-ακροδεξιάς απειλεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα

Η σύγκλιση δεξιάς-ακροδεξιάς απειλεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα

Ανάλυση του KReport

Γαλλία και Ιταλία συγκλίνουν και η διαπίστωση αυτή δεν αφορά την ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας με την υπογραφή της Συνθήκης του Κυρηνάλιου από τους Μακρόν και Ντράγκι.

Συγκλίνουν στην ανησυχητική για το μέλλον της Ε.Ε ενίσχυση της νεοφασιστικής  ακροδεξιάς , της λαϊκίστικης ακροδεξιάς με την σκληρή δεξιά, το άθροισμα των ποσοστών των οποίων εκλέγει στην μεν Γαλλία Πρόεδρο στο δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής στα τέλη Απριλίου, στην δε Ιταλία  την κοινοβουλευτική πλειοψηφία οπότε και να διεξαχθούν βουλευτικές εκλογές με το τέλος της θητείας της  σημερινής Βουλής στις αρχές του 2023.

Στην Γαλλία, Λεπέν, Ζεμούρ και Πεκρές, αν αθροίσουν  τις δυνάμεις του στο δεύτερο γύρο, η νίκη του Μακρόν δεν μπορεί να θεωρείται ως δεδομένη.

Στην Ιταλία, η Λέγκα του Σαλβίνι και οι Αδελφοί της Ιταλίας της Μελόνι μαζί με την Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι με τα σημερινά ποσοστά τους σχηματίζουν κυβέρνηση.

Απέναντι στην ενωμένη, συσπειρωμένη και χωρίς ιστορικές ενοχές δεξιά-ακροδεξιά, ο Μακρόν και ο Ντράγκι επιμένουν ότι δεν υπάρχει σοβαρή εθνική στρατηγική αν δεν εγγράφεται  στο πλαίσιο μιας συνολικής ευρωπαϊκής επανεκκίνησης.

Ο Ντράγκι μέσα στις επόμενες βδομάδες θα πρέπει να ξεκαθαρίσει αν θα είναι υποψήφιος για την διαδοχή του Ματαρέλα στην Προεδρία της Δημοκρατίας, με τον όποιο διάδοχό του στην πρωθυπουργία να έχει μειωμένο πολιτικό βάρος για να συντονίσει μια σχεδόν κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Ακολουθεί ο Μακρόν που η ούτως η άλλως δύσκολη επανάληψη της προεκλογικής στρατηγικής που το 2017 τον έφερε στην εξουσία θα γίνει δυσκολότερη αν στον δεύτερο γύρο έχει απέναντι του όχι την Λεπέν και τον Ζεμούρ αλλά την μεταλλαγμένη σε σκληρή δεξιά πάλαι ποτέ κεντροδεξιά Πεκρές.

Δίχως υπερβολή, δεν είναι πλέον αδιανόητο ένα ευρωπαϊκό σκηνικό όπου στην Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου στις Βρυξέλλες ο Καγκελάριος Σολτς δεν θα έχει απέναντι του τους Μακρόν και Ντράγκι αλλά την Πεκρές και την ηγέτη των Ιταλών Αδελφών Μελόνι.

Αν ο Ντράγκι εκλεγεί Πρόεδρος τον Φεβρουάριο, επιλέξει δηλαδή μια επταετή θητεία χωρίς εκτελεστικές αρμοδιότητες, κι αν στην συνέχεια η Πεκρές, ή ακόμη χειρότερα η Λεπέν, νικήσουν τον Μακρόν, τότε η προκήρυξη πρόωρων εκλογών στην Ιταλία θα είναι αναπόφευκτη.

Η Πεκρές και ο Μπερλουσκόνι δεν θέτουν σε αμφισβήτηση την ένταξη των χωρών τους στην Ε.Ε και την Ευρωζώνη μια θέση την οποία στο όνομα του κυβερνητικού ρεαλισμού έχουν υιοθετήσει και η Λεπέν , και ο Σαλβίνι και η Μελόνι.

Είναι σαφές παρά τις ψηφοθηρικές παραπάνω προσαρμογές ότι αν η Ενωμένη δεξιά –ακροδεξιά πάρει τα ηνία της κυβερνητικής εξουσίας στο Παρίσι και την  Ρώμη, αντί της ζητούμενης εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωση η Γηραιά Ήπειρος θα εισέλθει σε μια νέα περίοδο όπου θα κυριαρχούν η αποσάρθρωση και η αποδόμηση 64 χρόνων οικοδόμησης της ευρωπαϊκής ενοποίησης.