Kreport > Uncategorized > Ατμομηχανή ή τροχοπέδη;

Ατμομηχανή ή τροχοπέδη;

Ανάλυση του KReport

Αρχές Δεκεμβρίου του 2005 η Μπούντεσταγκ εξέλεγε την Μέρκελ καγκελάριο, διάδοχο  του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ. Ο απερχόμενος καγκελάριος παρέδωσε στην διάδοχο του μια Γερμανία που είχε την σαφή και αδιαμφισβήτητη πρωτοβουλία κινήσεων στο πεδίο της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ο Σρέντερ και ο Πράσινος Υπέξ Φίσερ είχαν πλήρη συνείδηση ότι η ΟΝΕ που ετέθη σε ισχύ την 1.1.1999 ήταν ένα ημιτελές οικοδόμημα χωρίς ταυτόχρονη δημοσιονομική και πολιτική ενοποίηση ανοικτή σε μια μελλοντική ομοσπονδιακή μετεξέλιξη και αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν την πρόκληση με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ την άνοιξη του 1999 κατά της Γιουγκοσλαβίας  καθυστέρησε την γερμανική πρωτοβουλία για ένα χρόνο και έτσι ο Φίσερ έριξε στις αρχές Μαΐου του 2000 τη βόμβα για υιοθέτηση Ευρωπαϊκού Συντάγματος, ως ένα πρώτο βήμα για την ομοσπονδιακή μετεξέλιξη της Ε.Ε των (τότε ακόμη) 15.

Το ναυάγιο ήλθε την άνοιξη του 2005 στο δημοψήφισμα της Γαλλίας όταν κατέστη φανερό ότι το Παρίσι δεν ήθελε/δεν μπορούσε να αποδεχθεί την ομοσπονδιακή μετεξέλιξη και συζητούσε μόνον την εμβάθυνση μέσω διακυβερνητικής συνεργασίας. Η πρωτοβουλία κινήσεων παρέμεινε παρ όλα αυτά στο Βερολίνο με ζητούμενο τότε πότε ο Μεγάλος Συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών –Σοσιαλδημοκρατών υπό την Μέρκελ θα αναλάβει ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες.

Σήμερα, δεκαέξι χρόνια μετά, η Μέρκελ παραδίδει την διακυβέρνηση της ισχυρότερης χώρας της Ευρώπης έχοντας συμβάλλει αποφασιστικά στην μετάλλαξή της, από ατμομηχανή σε τροχοπέδη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Αργά αλλά σταθερά αλλά και σιωπηρά με την δύναμη της αδράνειας κυριάρχησε στην κοινή γνώμη της χώρας ότι το σημερινό ευρωπαϊκό στάτους κβο είναι η καλύτερη επιλογή προάσπισης των εθνικών συμφερόντων της χώρας. Μια ψευδαίσθηση και αυταπάτη δημιουργήθηκε στην πολιτική ελίτ της χώρας ότι περαιτέρω ενοποίηση της Ε.Ε σημαίνει ότι οι ενάρετοι και φειδωλοί του Βορρά θα κληθούν να πληρώσουν την αβάσταχτη ελαφρότητα του Νότου.

Η ευρωπαική αξιοπιστία του Βερολίνου έχει υποθηκευθεί σε τέτοιο βαθμό που η σαφής και ρητή δέσμευση των τριών κομμάτων που από χθες συγκυβερνούν να εργασθούν υπέρ της δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης με προοπτική ομοσπονδιακής μετεξέλιξης, από πολλούς καταγράφεται σαν εθιμοτυπικό ευχολόγιο.

Μετά την πρώτη ενοποίηση της Γερμανίας το 1871 από τον Μπίσμαρκ το Βερολίνο διακρίθηκε ως μεσολαβητής που εγγυάται την εκτόνωση των ενδοευρωπαικών αντιθέσεων έναν ρόλο που έτυχε συνολικής αποδοχής. Οι διάδοχοι του Σιδηρού Καγκελαρίου των οποίων τα ονόματα ελάχιστοι θυμούνται σήμερα (Καπρίβι, Χοχενλόε, Μπίλοφ και Μπέτμαν Χολβεγκ) προτίμησαν  από την ευρωπαική πρωτοκαθεδρία της χώρας την εθνική περιχαράκωση και την επιβολή κυριαρχίας στην Γηραιά Ήπειρο με τα γνωστά αποτελέσματα τον Αύγουστο του 1914.

Θα διαψεύσει, άραγε, ο Σολτς και οι συνεταίροι του την προεξόφληση ευρωπαϊκής ακινησίας της νέας κυβέρνησης που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί απλουστευτικά στην ρητορική ερώτηση «τί Λίντνερ, τί Σόιμπλε;»…