Kreport > Uncategorized > Μεσογειακό τρίγωνο

Μεσογειακό τρίγωνο

Η συνάντηση Ντράγκι-Μακρόν στην Ρώμη την ερχόμενη βδομάδα, αλλά και η επίσκεψη προχθές του Σάντσεθ στην Άγκυρα επιτρέπουν την καταγραφή  της σημερινής εικόνας των τριγωνικών ισορροπιών Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας στην Μεσόγειο.

Παραδοσιακά η Ρώμη και η Μαδρίτη δυσπιστούσαν έως δυσφορούσαν για τις ηγετικές φιλοδοξίες του Παρισιού στην Μεσόγειο, μια κατάσταση πραγμάτων που αποτυπώθηκε το 2007.

Τότε ο πρωθυπουργός  της Ισπανίας Θαπατέρο και ο Ιταλός ομόλογος του Πρόντι, σαμποτάρισαν την πρωτοβουλία Σαρκοζί για την Ένωση για την Μεσόγειο, που αφορούσε τον Νότο της Ε.Ε-Ευρωζώνης και την Βόρεια Αφρική, συντασσόμενοι με την Μέρκελ που ήθελε την συμμετοχή όλων των χωρών –μελών, προφανώς για να αποτρέψει την μετατροπή σε αποκλειστική ζώνη γαλλικής επιρροής.

Όταν το 2011 ο Σαρκοζί αποφάσισε να ανατρέψει το καθεστώς Καντάφι, παρ’ ολίγον να συγκρουσθεί μετωπικά με  την Ιταλία του Μπερλουσκόνι που θεωρούσε ότι έχει τον πρώτο λόγο για τις εξελίξεις στην Λιβύη που ήταν ιταλική κτήση στην περίοδο 1912-1951.

Σήμερα η Ιταλία του Ντράγκι αποφάσισε να συνάψει συνολική στρατηγική διμερή σχέση με την Γαλλία του Μακρόν, από την κοινή πίεση για δημοσιονομική χαλάρωση στην Ευρωζώνη και για αμυντική χειραφέτηση της Ε.Ε, μέχρι την χάραξη μιας κοινής γραμμής για την Ανατολική Μεσόγειο.

Ζητούμενο παραμένει κατά πόσον το Παρίσι θα θεωρήσει τον Άξονα με την Ρώμη υποκατάστατο του Γαλλογερμανικού Διδύμου ή συμπληρωματική του παράμετρο που το καθιστά τρίγωνο…

Όλα τα παραπάνω προκαλούν δυσφορία στην Μαδρίτη που διεκδικεί σταθερά από την ένταξη της στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, ισότιμη θέση στην Λέσχη των Μεγάλων της Γηραιάς Ηπείρου (Γερμανία , Γαλλία , Ιταλία και μέχρι πρόσφατα Βρετανία).

Ποιος δεν θυμάται τον ελιγμό  του Σιράκ σε βάρος του Σρέντερ και της Γερμανίας στην Σύνοδο Κορυφής της Νίκαιας τον Δεκέμβριο του 2000, όταν επέβαλλε την ισοτιμία της ψήφου στην λήψη αποφάσεων της Ισπανίας και της Πολωνίας με τους άλλους μεγάλους, μια αναβάθμιση η ανάκληση της οποίας παρ’ ολίγο να βραχυκυκλώσει την επικύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας το 2007.

Έτσι μπορούμε να ερμηνεύσουμε την θερμή στήριξη του Σάντσεθ στον Ερντογάν, με αφορμή την μέχρι τώρα αλλά και την μελλοντική αμυντική συνεργασία της Μαδρίτης με την Άγκυρα.

Τούτων λεχθέντων, ο ορίζοντας της διαφοροποίησης του Σάντσεθ από τους Μακρόν και Ντράγκι δεν μπορεί παρά να είναι βραχυπρόθεσμος καθώς η Ισπανία έχει τους ίδιους αν όχι περισσότερους λόγους από την Γαλλία και την Ιταλία να φοβάται την πίεση της Γερμανίας για επιστροφή στην κανονικότητα της μόνιμης δημοσιονομικής λιτότητας του Συμφώνου Σταθερότητας.