Kreport > Uncategorized > Δύσκολη χειραφέτηση

Δύσκολη χειραφέτηση

Ανάλυση του KReport

Η αμυντική χειραφέτηση της Ε.Ε συζητήθηκε στην σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας των 27 στις 15-16.11 με στόχο η σχετική πρόταση να συζητηθεί στην Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου και να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τον Μάρτιο.

Η πρόταση αφορά την δημιουργία ευρωπαϊκής δύναμης ταχείας επέμβασης  σε εστίες κρίσεων και συγκρούσεων ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ.

Το νέο στοιχείο σε σχέση με παλαιότερες προτάσεις είναι το περιορισμένο μέγεθος – 5000 άνδρες- και ο μεσοπρόθεσμος ορίζοντας επιχειρησιακής ετοιμότητας το 2025, δηλαδή τρεισήμισι χρόνια.

Είναι γνωστές οι επιφυλάξεις της Γερμανίας, που δεν θέλει η επισπεύδουσα την αμυντική χειραφέτηση της Ε.Ε, Γαλλία, να αξιοποιήσει την ιδιότητα της ως της ισχυρότερης – από αμυντική άποψη -ευρωπαϊκής χώρας για να ενισχύσει την θέση της στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

Όμως οι εντάσεις στα σύνορα της Πολωνίας, στα Δυτικά Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και η ρευστότητα και αβεβαιότητα στην Λιβύη αλλά και το φιάσκο της ασύντακτης αποχώρησης των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, ευνοούν νέα πρωτοβουλία του Μακρόν καθώς επιπλέον η Γαλλία αναλαμβάνει το πρώτο εξάμηνο του 2022 την Προεδρία της Ε.Ε

Την Άνοιξη του 1999 στην σκιά της εναέριας εκστρατείας του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας και με αφορμή τα 90 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, οι τότε 15 χώρες-μέλη της Ε.Ε, δεσμεύτηκαν να δημιουργήσουν μια αερομεταφερόμενη δύναμη ταχείας επέμβασης 60.000 ανδρών. Μια απόφαση που στηρίχτηκε στην συμφωνία Μπλερ και Σιράκ –Ζοσπέν, τον Νοέμβριο του 1998 στο Σαιν Μαλό, όπου το Ηνωμένο Βασίλειο για πρώτη φορά συμφώνησε να στηρίξει μια χειραφετημένη από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ευρωπαϊκή αμυντική δομή.

Παρά τον μεγάλο επικοινωνιακό θόρυβο  που δημιούργησε η απόφαση δεν είχε συνέχεια κυρίως λόγω των γαλλογερμανικών αντεγκλήσεων για το κατά πόσον η περαιτέρω εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης πρέπει να έχει διακρατικό χαρακτήρα ή να είναι ένα πρώτο βήμα προς την ομοσπονδιακή μετεξέλιξη.

Την Άνοιξη του 2003, με δεδομένο τον γαλλογερμανικό συμβιβασμό που κατέληξε στο σχέδιο Συνταγματικής Συνθήκης αλλά και της αντίθεσης τους με την επικείμενη τότε εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ,  η Γαλλία, η Γερμανία, το Λουξεμβούργο και το Βέλγιο είχαν τις πρώτες διαβουλεύσεις για την συγκρότηση μιας ομάδας κρατών που ήταν πρόθυμα να στηρίξουν το μεγάλο κόστος της αμυντικής χειραφέτησης από τις ΗΠΑ.

Η πρωτοβουλία αυτή δεν είχε συνέχεια, όπως συνέχεια ή καλύτερα χρήση επί του πεδίου δεν είχαν οι λεγόμενοι σχηματισμοί μάχης της Ε.Ε (E.U Battlegroups) που ήταν έτοιμοι για δράση το 2007 σε εφαρμογή των σχετικών αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής του Ελσίνκι τον Δεκέμβριο του 1999.

Το μικρό μέγεθος της δύναμης που προτείνει η γαλλική πλευρά προφανώς είναι μήνυμα κατευνασμού στο Βερολίνο, ότι δηλαδή οι δαπάνες για την στρατιωτική χειραφέτηση της Ε.Ε δεν είναι ο Δούρειος Ίππος της δημοσιονομικής χαλάρωσης.