Kreport > Uncategorized > Προσοχή στα σχολεία

Προσοχή στα σχολεία

Του Τάκη Καμπύλη

Ποιόν να χτυπούσαν με τόση μανία; Τον πατέρα τους, τον δάσκαλό τους, τον εαυτό τους; Τον άγνωστο  συνομήλικο τους;

Γιατί αγρίεψαν τα βλαστάρια μας;

Σύμφωνα με τα στατιστικά της ΕΛΑΣ  σε μια μεγάλη γκάμα παραβάσεων/εγκλημάτων,  οι δράστες ηλικίας έως 17 χρόνων αγγίζουν ή ξεπερνούν το 10% του συνόλου των δραστών: Απείθεια, Κ.Ο.Κ, σύσταση συμμορίας, φθορές ς, κλοπές, σωματικές βλάβες κ.λπ.

Μέχρι πριν από μία 20ετία ενώ η  Ευρώπη είχε ήδη σημάνει συναγερμό, στην Ελλάδα η  νεανική εγκληματικότητα βρισκόταν ακόμη χαμηλά: Για παράδειγμα το 1993 ο αριθμός των νέων κάτω των 21 χρόνων που καταδικάστηκαν για ποινικά αδικήματα αντιστοιχούσε περίπου στο 14% των καταδικαστικών αποφάσεων όταν στο Ηνωμένο Βασίλειο έφθανε ή ξεπερνούσε το 45%!

Δεκαπέντε χρόνια μετά  σύμφωνα με έρευνα της καθηγήτριας Βάσως Αρτινοπούλου «η εικόνα των ανηλίκων παραβατών δείχνει, ότι 80% των περιπτώσεων της παραβατικότητας αφορά παραβιάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Το εντυπωσιακό και ταυτόχρονα πολύ δυσάρεστο στοιχείο που πρέπει να αναφέρουμε είναι η αύξηση των ανηλίκων παραβατών που κάνουν χρήση ουσιών, και ιδίως η αύξηση σε επιθέσεις και ληστείες.

Ποιοι είναι οι ανήλικοι παραβάτες; Είναι αγόρια στο 97% των περιπτώσεων ηλικίας 14 έως 17 ετών, προέρχονται από χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα και από δυσλειτουργικές οικογένειες, χρήστες τοξικών ουσιών στην πλειοψηφία τους, έχουν εγκαταλείψει το σχολείο ή έχουν χαμηλή απόδοση στα μαθήματα και αδικαιολόγητες απουσίες. Αυτά τα στοιχεία προκύπτουν από τη Στατιστική της Αστυνομίας και κυρίως από τα δικαστήρια ανηλίκων».

Πριν από περίπου εξήντα-πενήντα χρόνια όλα, τα πάντα, ήταν ζητήματα «πολιτικά»: Η κοινωνία και οι θεσμοί της –απότοκοι του πολιτικού στάτους κβο- όπλιζαν χέρια, ενίσχυαν το θυμό, αδικούσαν και ποδοπατούσαν το ανίσχυρο άτομο, το έφερναν με την πλάτη στον τοίχο. Τι περισσότερο φυσικό από το να χιμήξει;

Και ενώ ακόμη και ο όρος «εγκληματικότητα» αποφεύγεται όταν οι δράστες είναι ανήλικοι –αντιπροτείνεται ο ηπιότερος όρος «παραβατικότητα»- μερικές φορές η πραγματικότητα ξεπερνάει τη συζήτηση περί ορισμών.

Όπως η πραγματικότητα των δύο συμμοριών που έδωσαν χτες συνάντηση για να χτυπηθούν στα νότια προάστια, σαν μια κακοσκηνοθετημένη εκδοχή των «συμμοριών της Νέας Υόρκης»  ή εκείνη των “Kolonos Hooligans”  σαν την ομώνυμη οικογένεια των Ιρλανδών ληστών στην Αγγλία στα τέλη του 19ου αιώνα.

Σήμερα, αυτοπροσδιοριζόμενοι στους «εκτός συστήματος», με δικούς τους ήρωες και μύθους-συνήθως από το χώρο της ραπ ή και άλλους εικονικούς-  βρίσκουν ιδίως μέσα στα σχολεία όλο και περισσότερους συνένοχους αλλά και εύκολα θύματα. Και σε πολλές περιπτώσεις απολαμβάνουν την ατιμωρησία λόγω της γενικότερης αδιαφορίας για το καζάνι που λέγεται δευτεροβάθμια εκπαίδευση.