Kreport > articles > Το ακραίο (;) φαινόμενο Φουρθιώτη

Το ακραίο (;) φαινόμενο Φουρθιώτη

Του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Είναι βολικό, είναι αυτο-αθωωτικό – όχι μόνο για την κυβέρνηση γενικά και αφηρημένα, για το υπουργείο Εργασίας που βρέθηκε να δίνει μια διακοσούρα  (χιλιάδες ευρώ) ενίσχυση λόγω πανδημίας σ’ έναν τηλεαστέρα που (φέρεται ότι) πέρασε τον μηνιαίο μισθό του από τα 1000 ευρώ στις 60.000 (ενδεχομένως και τους μισθούς συνεργατών ή συνεργατριών του…), για το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως που του είχε χορηγήσει φρουρά παραμυθένια (και διέψευδε με ιταμότητα έως ότου η πληροφορία επαληθεύθηκε, οπότε η φύλαξή του ξηλώθηκε με εντολή του υπουργού ΠροΠο ή/και του Πρωθυπουργού -αποφασίστε!), για τον μηντιακό μας ζωολογικό κήπο που με το φαινόμενο αυτό συνυπήρξε αρμονικά και συγκαταβατικά – να θεωρείται το φαινόμενο Μαιάνδρου Φουρθιώτη, αυτό είναι το βαφτιστικό του Μένιου, «ακραίο». Ακραίο και ξεμπλέξαμε.

Είναι προς τιμήν του Νικήτα Κακλαμάνη, αντιπροέδρου της Βουλής και… όχι ακριβώς ΣΥΡΙΖΑ (σωστά;) που με σαφήνεια το έθεσε: «Ορθώς έφερε η Αντιπολίτευση το θέμα στην Βουλή, περιμένω κι εγώ να ακούσω τις απαντήσεις του αρμοδίου υπουργού» σχετικά με την αστυνομική προστασία προς Μένιο/Μαίανδρο. Η σχετική συζήτηση έγινε, αλλά περισσότερο χρησίμευσε για μια – ακόμη – ημιδιάψευση επί της Φουρθιωτιάδας, ημιδιάψευση η οποία βέβαια μάλλον τους πεπεισμένους έπεισε. Και για εξομολόγηση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ότι οι δυνάμεις της Αστυνομίας δεν επαρκούν για την φύλαξη των επισήμων. Άρα, λύσεις από την αγορά; Είναι προς τιμήν του Γιάννη Βρούτση, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ εξ ανασχηματισμού, που μίλησε στο επάρατο Documento για να περιγράψει τις μορφές συμπεριφοράς Μαιάνδρου στους διαδρόμους και τα γραφεία – ποια γραφεία; –  του υπουργείου Εργασίας όταν εκείνος διεκδικούσε δυναμικά την συνέχιση καταβολής του 60% του ονομαστικού μισθού του από το Πρόγραμμα ΣΥΝ-Εργασία.

Βέβαια, αν ένας δήμαρχος Ανατολικής Αττικής κι αν μια συνδικαλιστική εκπροσώπηση αστυνομικών δεν είχε ταράξει την ησυχία του υπουργείου ΠροΠο, το θάψιμο της «υπόθεσης ΦρουΦουρ» (Φρουρά Φουρθιώτη, έτσι πήγε να καταγραφεί στην συνείδηση των ανθρώπων του σώματος της Αστυνομίας μαθαίνουμε…) θα ήταν η πιθανότερη έκβαση. Βέβαια, αν η συνείδηση του Γ. Βρούτση – ο οποίος, ως «Προστάτης των Συνταξιούχων» την είχε μίαν ευαισθησία για τηλεοπτικά κανάλια, σε πιο mainstream εκδοχή ειν’ αλήθεια – δεν κουβαλούσε το φιάσκο του επιδόματος των επιστημόνων/αυτοαπασχολουμένων μέσω ΚΕΚ, με την κατάρτιση δι ερωτηματολογίου «Σκόϊλ Ελικικού Προσθέσεως και Ελέγχου Λοιμώχθηκαν» (sic) – δεν του επέβαλε να μιλήσει, τότε οι συμπαθείς Εισαγγελείς του Οικονομικού Εγκλήματος και οι λοιπές διερευνήσεις των πρακτικών Φουρθιώτη θα έμεναν «γι’ αργότερα».

Που μας φέρνει στο ερώτημα του τίτλου αυτού του σημειώματος: Είναι ακραίο, ΠΟΣΟ ακραίο είναι το φαινόμενο Φουρθιώτη; Όχι της χρήσης/κατάχρησης παραθυρακίων των νόμων για σκανδαλώδες όφελος (γιατί, αν δεν σκανδάλιζε ο αυτο-οριζόμενος μισθός του τηλεαστέρα στο ΣΥΝ-Εργασία, όλα καλά;..). Ούτε της χρήσης του προσχήματος της ασφάλειας κατά στόχων της τρομοκρατίας (;) , με Μαίανδρο Φ. να θεωρείται από επιτροπές και από αστυνομική ιεραρχία και από πολιτική ανωδομή, από ανθρώπους της εξουσίας, της παραεξουσίας, της οικονομίας, της εικόνας κοκ. προκειμένου να αποκτάται δωρεάν υπηρετικό προσωπικό ή/και κύρος στην κοινωνία (έχετε δει αστέρα των μήντια να κατευθύνεται με κουστωδία προς το κεντρικό αραγμένο αυτοκίνητό του; Καλύτερα να μην!..)  Ούτε, το χειρότερο, της πρακτικής της ιταμής διάψευσης, με ανερυθρίαστα ψέματα από την υπηρεσία, οσάκις αστυνομικά παρατράγουδα φθάνουν στην δημοσιότητα.

Όχι. Το φαινόμενο του ημετερισμού, του «δικός μας είναι» (προσοχή, «δικός μας» της εκάστοτε εξουσίας!..), τού να κοιτάζουν οι υπεύθυνοι προς τα πάνω όταν ερωτώνται «γιατί», δεν είναι φαινόμενο ακραίο. Δυστυχώς. Μόνον ακραίο δεν είναι. Ή μήπως είναι ακραία η διακριτικότητα της μηντιακής μη-διερεύνησης π.χ. της διαδρομής Μαιάνδρου επί της πλατφόρμας Φίλιππου Βρυώνη -πάντα διακριτικού προφίλ, από εποχής Affichage/υπαίθριας διαφήμισης μέχρι ΕΨΙΛΟΝ, καναλιού εθνικής εμβέλειας- ο οποίος τώρα προσεκτικά παίρνει αποστάσεις από τα Φουρθιώτικα;

Ήταν πριν σχεδόν 60 χρόνια, υπόθεση Λαμπράκη, που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως πρωθυπουργός – της πρώτης, αυταρχικής εποχής, όχι εκείνος της Μεταπολίτευσης – ρωτούσε εν εξάλλω τον τότε αρχηγό της ΚΥΠ Αλέκο Νάτσινα για το παρακράτος που είχε δολοφονήσει δημόσια, σε αντισυγκέντρωση με ισχυρή αστυνομική παρουσία, τον βουλευτή της ΕΔΑ. Υπουργός Εσωτερικών τότε – με ό,τι σήμαινε η έννοια στα ταραγμένα εκείνα χρόνια – ο εν συνεχεία δημοκρατικότερος των δεξιών πολιτικών, Γεώργιος Ράλλης, που έθετε ανάλογα ερωτήματα.

Ασφαλώς τίποτε δεν νοείται να συνδέει το τότε με το τώρα, το παρακράτος μιας σκοτεινής εποχής με την βαριά ανεμελιά της τωρινής, ως προς το «Ποιος κυβερνά». Όμως ο κυκλωματισμός, ο ημετερισμός και το ξόρκισμα φαινομένων του τύπου Φουρθιώτη ως «ακραίων» έχει την ίδια δυσοίωνη ψυχή. Το έζησαν και άλλες στιγμές της Μεταπολίτευσης, αυτό.  

Ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού, τότε οργάνωνε (και) με βάση το «Ποιος κυβερνά» τον αλήστου μνήμης Ανένδοτο – ως αντιπολίτευση βεβαίως.